جناب داريوش محمدپور در وبلاگ خود به نقد آلبوم همايون شجريان با نام "ستاره ها" پرداخته است که ضمن تقدير از ايشان که به مقوله ي نقد ؛ اين عامل فراموش شده ي پيشرفت آثار هنري پرداخته اند و ضمن احترام به نظر ايشان درباره اين اثر؛ نکاتي چند که به نظر اينجانب رسيد خدمت شما عزيزان و آن بزرگوار عرض مي کنم.
استاد محمد رضا شجريان يکي از معدود خوانندگاني است که در 40 سال گذشته و در هر شرايط اجتماعي /سياسي و هنري ايران  نقش به سزايي در معرفي موسيقي کلاسيک ايراني به مخاطبان داشته است . به يقين اگر امثال ايشان نبودند ؛ امروزه موسيقي ايراني در ميان مخاطبان خود  چنين سر افراز و بلند مرتبه نمی نمود .
هر هنرمندي مجاز و محق است آنچه را که زيبا مي داند اجرا کند  بدون نگراني از اينکه آثار وي را در زمره ي آثار فاخر هنري قرار دهند يا که بر کنج خاطرات هنري هنر دوستان بماند يا فراموش شود.
پاواروتي در دوران اوج محبوبيت خود با خوانندگان پاپ و راک  همچون اسپيس قرلز و ماري کري يا بنجوي و سلن ديون  , بدون غير هنري دانستن آثار به اجراي برنامه پرداخت.
استاد محمدرضا شجريان نيز به حکم اتفاق يا شانس اين امکان را داشت تا بواسطه ي هم دوره بودن با آهنگسازان متعددي (از همايون خرم  تا پرويز مشکاتيان و حسين عليزاده ) به اجراي برنامه و  ضبط آلبوم بپردازد و ذهنيت و فکر اين هنرمندان را به عينيت بدل کند ؛ اگرچه ممکن است اين تنوع و گاها" تفاوت آثار نمره ي منفي را از نظر برخي کارشناسان براي اين استاد به همراه داشته باشد اما او به يقين اينگونه نمي انديشد چرا که وي توانسته با بالهاي خلاقيت اين هنرمندان و همت خود وصداي بي بديلش در آسمان موسيقي ايران پرواز کند؛ آنچه هنر را زيبا تر مي کند تنوع در فکر و عمل مجريان آن و حاصل پربار آن همه تنوع است.
مقايسه ي همايون شجريان يا هر خواننده ي ديگر با خوانندگان غربي که شايد ما به اشتباه آثارشان را فاقد ارزش هنري ميدانيم چندان صحيح و منطقي به نظر نمي رسد
چرا که  هنر و به واسطه ی آن موسيقي  براي هر طبقه از مردم يک جامعه داراي تعريف خاص خود است و موسيقي مردم پسند يکي از پرمخاطب ترين اقسام آثار موسيقايي محسوب مي شود که اگر به اين بخش از هنر و بالاتر بردن سطح کيفي اين گونه از آثار توجه شود در بلند مدت به يقين هنر کلاسيک نيز داراي پيشرفت چشمگير تري خواهد بود.