بانو دلكش (عصمت باقرزاده) كه صدای رسایش او را ستاره آواز ایران كرده بود 11 شهریور 1383 (سال 2004) در 79 سالگی، در یک بیمارستان تهران به مرگ طبیعی درگذشت. دلكش كه از 18 سالگی پای به دنیای موسیقی گذارده بود از 20 سالگی خواننده رسمی رادیو دولتی ایران شده بود و به این كار را تا پیروزی انقلاب (بهمن 1357 = فوریه 1979) ادامه داده بود. وی در تاریخ موسیقی ایران، یک خواننده حرفه ای بشمار آمده است.

    بانو دلكش كه استعداد درخشان در موسیقی و خواندن آواز داشت تحصیل موسیقی را با استاد روالله خالقی آغاز كرده و در انجمن موسیقی ملی ادامه داده بود. وی بود كه تصنیف خوانی را در ایران عمومیت داد.

     دلكش در طول خوانندگی اش با آهنگسازان متعدد از جمله مهدی خالدی، جواد و بزرگ لشكری و علی تجویدی كار كرده بود و شاعران متعدد از جمله رهی معیری و بیژن ترقی اشعار ترانه های او را سروده بودند.

    بانو دلكش كه زاده بابل (مازندران) بود برخی ترانه های مازندرانی را هم احیاء كرده بود. گاهی هم خودش آهنگ می ساخت. دلكش در جوانی در چند فیلم سینمایی ایران هم بازی كرده بود كه معروفترین آنها فیلم «مادر» بود كه در دهه 1330 به نمایش در آمد.

    همه ترانه های دلكش خوبند و نمی توان گفت كه كدامشان بهترین هستند. دلكش دیر شوهر كرد و نخستین فرزند او پسر بود. پس از انقلاب، دلكش جز یكی ـ دو سفر كوتاه، وطن را ترك نگفته بود