ايسنا:مراسم يادبود چهلمين روز درگذشت پرويز مشكاتيان ـ آهنگساز و نوازنده سنتور ـ ساعاتي قبل در تالار «چمران» دانشكده فني تهران، برگزار شد.
در اين برنامه كه با آواز همايون شجريان و ساز مجيد درخشاني و سعيد فرجپوري همراه بود، قطعه «الا يا ايها الساقي» از ساختههاي مشكاتيان اجرا شد. در اين برنامه محمدرضا درويشي،حميدرضا نوربخش از هنرمندان موسيقي، آوا مشكاتيان (دختر زندهياد مشكاتيان) و زهرا رهنورد به عنوان يكي از همدانشكدههاي پرويز مشكاتيان سخن گفتند.
همچنين لوح يادبودي از سوي انجمن اسلامي دانشگاه تهران به خانوادهي اين هنرمند اهدا شد.
لينك خبر:
http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1436179
لينك گزارش تصويري:
http://www.isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1436193
مهر: مراسم گرامی داشت یاد و خاطره پرویز مشکاتیان بعد از ظهر امروز با حضور دانشجویان و چهره های فرهنگی هنری در تالار دانشکده فنی دانشگاه تهران برگزار شد.
در این مراسم که به همت انجمن اسلامی پردیس هنرهای زیبا در تالار شهید چمران دانشگاه تهران بعد از ظهر امروزآغاز شد چهره هایی چون محمدرضا درویشی، همایون شجریان، حمیدرضا نوربخش، سعید فرجپوری، مجید درخشانی، زهرا رهنورد و خانواده مرحوم مشکاتیان حضور داشتند.
در آغازمحمدرضا درویشی به عنوان اولین سخنران مراسم پشت تریبون قرار گرفت و ضمن تشکر از دانشجویانی که این مراسم را ترتیب داده بودند گفت: من به مدت 35 سال با مشکاتیان دوست بودم و در این مدت به عنوان هم دانشگاهی، هم خانه، همسایه و همدل در عرصه موسیقی از نزدیک با جنبه های مختلف زندگی این مرد بزرگ آشنا شدم.
این موسیقیدان در ادامه افزود: پرویز موسیقیدان بزرگی بود و از آنجا این را می گویم که شخصیت هنری اش از ابعادی برخوردار بود که کمتر موسیقیدانی در تاریخ ایران مجموع این ویژگی ها را با هم داشته است. از جمله ویژگی های این مرد بزرگ این بود که او بسیار زود به آنچه برخی اساتید در طول سالیان دراز به آن می رسند دست پیدا کرد. درک عمیق ردیف موسیقی و دریافت صحیح از بکار گیری این امکانات برای ارائه آثار ماندگار موسیقی باعث خلق آثاری شد که برای همیشه در اذهان مردم باقی خواهد ماند.
وی همچنین با تاکید بر برخی مشکلات جامعه موسیقی تصریح کرد: خلائی که طی همه این سال ها موسیقی ما با آن مواجه بوده عدم حمایت نهادها و سازمان ها از موسیقی و موسیقیدان ها است و دولت نه تنها از مشکاتیان بلکه از خود موسیقی نیز هیچ گاه حمایت و پشتیبانی نکرد.
پس از سخنرانی درویشی که با استقبال دانشجویان مواجه شد نماهنگی از پرویز مشکاتیان برای حاضران در سالن پخش شد و بعد از آن حمیدرضا نوربخش به عنوان دیگر سخنران این مراسم پشت تریبون قرار گرفت.
نوربخش با تاکید بر اینکه مشکاتیان از جمله موسیقیدان هایی بوده که در زمان حیاتش نیز برایش بزرگداشت برگزار شده گفت: پرویز مشکایان به حق یک نابغه بود و همانطور که می دانید بسیار زود نسبت به سن و سالش شروع به درخشش کرد. پرویز مانند سایر نوابغ از حدود 17- 18 سالگی به لحاظ هنری طلوع کرد و بیشتر از یک دهه با خلق آثاری ماندگار در موسیقی ایران خدمت بزرگی انجام داد.
این خواننده همچنین افزود: حدود سال های 64-65 افتخار داشتم گاه گاهی به محضر استاد احمد عبادی می رسیدم. روزی استاد عبادی به من گفت امروز می خواهم تو را با یک استاد موسیقی آشنا کنم. من بسیار منتظر دیدن این استاد بودم که بعد از مدتی پرویز مشکاتیان وارد شد. این مطلب از آن جهت دارای اهمیت است که استاد عبادی هرگز اهل گزافه گویی نبود و این نشان از توانایی مشکاتیان داشت که آن سن و سال جوانی همگان او را استاد می دانستند.
در ادامه برنامه سعید فرجپوری نیز به همراه کمانچه اش به روی صحنه رفت و ضمن گرامی داشت یاد مشکاتیان به نقل خاطره ای از آخرین دیدار خود با مشکاتیان پرداخت و گفت: در آن دیدار از موارد بسیاری سخن به میان آمد و نکته جالب این بود که او بسیار به آینده امیدوار بود و می گفت در این شرایط ما حتما باید به طور جدی تری کار کنیم.
پس از این سخنان فرجپوری به اجرای تک نوازی کمانچه پرداخت که با استقبال پر شور دانشجویان حاضر در سالن روبرو شد. آوا مشکاتیان نیز با حضور بر روی سن ضمن تشکر از ابراز احساسات دانشجویان در همدردی با خانواده مشکاتیان شعری از فریدون مشیری را قرائت کرد.
همایون شجریان نیز با اصرار مجری برنامه برای لحظاتی به روی سن رفت و با وجود اینکه به دلیل بیماری آمادگی اجرای آواز را نداشت اما بار دیگر با اصرار حاضران در سالن قطعه"الا یا ایها الساقی" از آثار مشکاتیان را اجرا کرد.
مجید درخشانی نیز که از اواسط برنامه به جمع حاضر پیوسته بود با تار خود به روی صحنه رفت و بعد از ذکر یادی از توانمندی های مشکاتیان، دقایقی را به اجرای بداهه نوازی پرداخت.
در بخش پایانی مراسم نیز زهرا رهنورد به عنوان هم دانشگاهی پرویز مشکاتیان درباره این موسیقیدان برجسته گفت: صحبت در مورد پرویز مشکاتیان بسیار سخت است؛ ما هم دانشگاهی بودیم و بین موسیقیدان ها و مجسمه سازها ارتباطی هایی وجود داشت که باعث درک بهتر هنر می شد و ما می فهمیدیم بین حجم هایی که ما می سازیم با ملودی هایی که بچه های موسیقی خلق می کنند ارتباطی نزدیک وجود دارد.
رهنورد در پایان مراسم با اهداء تابلویی که تصویر مشکاتیان بر روی آن نقش بسته بود به آوا و آئین مشکاتیان(فرزندان پرویز مشکاتیان) یاد او را گرامی داشت.
لينك خبر:
http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=980189
بزرگداشت زنده ياد پرويز مشكاتيان دردانشگاه تهران
روح لطيف هنرمندان ، معضلات اجتماعي را برنميتابد
عصر امروز (18 آبان) مراسم بزرگداشت پرویز مشکاتیان، استاد سنتور ایران در تالار شهید چمران دانشگاه تهران برگزار شد.
در ابتدای این مراسم کهب به همت انجمن اسلامی پردیس دانشکده هنر تهران و دانشکدههای فنی تهران برگزار شد محمدرضا درویشی به روی صحنه رفت و خود را به عنوان همکلاس، همخانه، همسایه، همدل و رفیق مشکاتیان معرفی کرد.
وی مشکاتیان را یکی از مهمترین و خاصترین موسیقیدانهای ایران توصیف کرد و گفت: سیر و سلوک پرویز مشکاتیان مخصوص به خودش بود و هیچ شباهتی به سلوک دیگر اساتید موسیقی ایران نداشت.
وی افزود: سال 53 او از نیشابور و من از شیراز در کنکور دانشکده هنر امتحان دادیم و هر دو قبول شدیم و در سال 54 با هم در تهران همخانه شدیم و من خود شاهد ممارست پرویز و سیر و سلوکش برای وارد شدن به مقام معنوی ردیف دستگاهی ایران در آن سالها بودم.
وی ادامه داد: مشکاتیان روزی 10 تا 12 ساعت ساز میزد ولی سازی که میزد از جنس ساز فیزیکی نبود او به درکی کامل از سنتور رسیده بود و در همان سالها بود که اولین خلاقیتهای هنریش را بروز داد.
درویشی دعوت شدن یک دانشجوی موسیقی در پایان ترم اول تحصیلی به مرکز حفظ و اشاعه موسیقی در آن سالها را امری بیسابقه دانست که شامل حال مشکاتیان شد زیرا وی خود فردی بیسابقه در موسیقی ایران بود.
وی خاطر نشان کرد: مشکاتیان در یک دوره سه ساله با تمرکز زیاد بر موسیقی ردیفی ایران به درک معنایی و شیوههای تکنیکال خاصی در این موسیقی رسید و دلیل آن هم نبوغ خاصی است که همیشه در زندگی مشکاتیان وجود داشت.
وی یکی از دلایل خاص بودن مشکاتیانی را یک شکل بودن نوازندگی او در سال 58 با نوازندگی او در سال 88 عنوان کرد و گفت: سنتوری که او در سال 58 میزد با سنتوری که او در سال 88 میزد هیچ فرقی نمیکند، نه اینکه او رشد نکرد بلکه دلیلش رشد بسیار سریع او در موسیقی بود. او در جوانی خیلی زود به پایان آن چیزی که همه سالیان طی میکنند تا به آن برسند رسید.
این استاد موسیقی ایران ادامه داد: بعد از این دوره مشکاتیان خلاقیت زیادی از خود نشان داد، ردیفهای او، جوابهای او به خواننده، سازی که میزد همگی و هنگی مملو از حرکاتی هنرورزانه و خلاقانه بود.
وی موسیقیدانهای ایران را به سه دسته تقسیم کرد که در دسته اول افرادی قرار دارند که دنیای خاص ردیف موسیقی ایرانی مستشان میکند، دسته دوم موسیقیدانهایی که با درک و هضم دنیای ردیفی موسیقی اقدام به ساخت یا نواختن موسیقی خلاقانه میکنندو دسته سوم بدون هضم دنیای موسیقی ردیفی ایران از آن میگذرند.
وی افزود: آثار مشکاتیان چه در زمان حیاتش چه پس از مرگش بخشی از فرهنگ و سنت موسیقی معاصر ایران شد و خواهد شد.
درویشی یکی از ویژگیهای مهم و بارز مشکاتیان را توجه بیش ازا حد و اندازه او به ادبیات دانست و گفت او به همان اندازه که درگیر موسیقی بود درگیر سفر و ادبیات نیز هم بود.
کمتر موسیقیدانی را میبینیم که به اندازه مشکاتیان کتاب خوانده باشد و ي ويژگي عجیبی که داشت هر صفحه را که دوبار میخواند حفظ میکرد.
وی افزود: به خاطر اشرافی که به ادبیات داشت در لحظه شعرهای ویژه و خاصی را برای آهنگهای خود انتخاب میکرد او قدرت تصمیمگیری در مورد آهنگ شعر داشت که این خصوصیت در بسیاری از اساتید موسیقی ایران نیست.
وی مشکاتیان را مجموعه ای دوست داشتنی و منحصر به فرد از ویژگیهای والای هنری و فردی نامید و اضافه کرد: همه اینها دست به دست هم داد تا مشکاتیان ماندگار شود وگرنه 500 هزار نفر سنتور مینوازند و اتفاقاً 20 نفر از انها هم بسیار بسیار عالی مینوازند ولی مشکاتیان نمیشوند.
وی بیان کرد: تقلید از استاد مشق نامیده میشود. هیچکس نمیتواند از آثار مشکاتیان تقلید کند بلکه باید از کارهای او به خصوص تصنیفهای ماندگارش مشق شود همانند شیوه سنتورنوازی ویژه مشکاتیان که خاص او بود.
به گفته درویشی باید نگاه پرویز مشکاتیان به موسیقی فهمیده و درک شود و موسیقیدانها باید سعی کنند از تقلید هنر مشکاتیان بپرهیزند.
وی اظهار کرد: پرویز مشکاتیان سهم خود را به موسیقی ایران ادا کرد و مردم هم چه در زمان حیات او و چه در زمانی چون امروز که او دیگر بین ما نیست سهم خود را نسبت به او ادا کرده و میکنند.
درویشی در پایان با ذکر اینکه "چرا نهادهایی هستند که به جای حمایت بر سر موسیقی ایران میزنند" گفت: نهادهایی هستند که نه از موسیقی و نه از افرادی مانند مشکاتیان حمایتی که نمیکنند هیچ تنها باعث سرخوردگی موسیقی ایرانی میشوند.
در ادامه این مراسم حمیدرضا نوربخش خواننده مدیر عامل خانه موسیقی به روی صحنه رفت و ضمن نابغه خواندن مشکاتیان گفت: نوابغ طلوع و درخشان خیلی زود میباشد و شاهکارهای او بین 17 تا 35 سالگیاش است.
وي افزود: مشكاتيان خيلي زود به باروري رسيد. خاوام همت در اواسط دهه 60 بود كه من افتخار داشتم در خدمت بزرگ استاد موسيقي ايران يعني احمد عبادي ميرسيدم و او بود كه مشكاتيان را استاد ناميد و مرا به او معرفي كرد.
وي خاطر نشان كرد: وقتي بزرگتري مانند عبادي كه به هيچ وجه اهل گزافهگويي نيست مشكاتيان سيساله را استاد خطاب ميكند ميتواند به بزرگي و جايگاه والاي او مشكاتيان دلالت داشته باشد.
نوربخش ادامه داد: سخن به سعدي ختم ميشود ولي هنر حافظ اين بود كه بعد از سعدي آمده و به حافظ تبديل شود. سنتور ايران هم به پايور ختم شده بود كه مشكاتيان پا به عرصه فعاليت گذاشت و به مشكاتيان تبديل شد.
وي مشكاتيان را خداوندگار ريتم ايران دانست و گفت: پايههايي كه مشكاتيان كاشت مرهون ذهن نابغه و خلاق خودش بود. چهار سال پيش درآمدها و بازيهاي ريتميكي كه داشت منحصر به خود مشكاتيان است و هيچكس ديگري نميتواند مانند آنها را بيافريند.
وي مشكاتيان را يكي اديب ناميد و خاطر نشان كرد: زبان محاوره مشكاتيان، زباني فاخر، اديبانه و ناب بود كه برگرفته از اشعاري است كه از حفظ داشت به همين دليل تصانيفي كه ساخت بسيار خاص بودند.
نوربخش كه خواننده آخرين اجراي مشكاتيان (كنسرت ققنوس ) بود در پايان گفت: به حق بايد اذعان كرد كه او شعر را ميشنيد و آهنگ شعر را از درون آن بيرون ميكشيد.
در ادامه سعيد فرجپوري نوازنده چيرهدست كمانچه ايران ضمن نواختن آهنگ وطن ياد و خاطره مشكاتيان را گرامي داشت و گفت: خاطرم هست كه او را بعد از اتفاقات اخير ديدم كه بر ادامه كار هنرمندان در شرايط خاص و اينچنيني كشور تاكيد ميكرد.
وي افزود:موسيقيدانان كشور خستهشدهاند و هيچ تريبوني ندارند كه به وضعيت حال كشور اعتراض كنند و بدانند كه بالاخره موسيقي حرام است يا حلال؟؟
در ادامه اين مراسم و بعد از سخنرانيهاي كوتاه آوامشكاتيان دختر استاد مرحوم مشكاتيان، خواندن قطعهاي كوتاه توسط همايون شجريان و نوازندگي و خوانندگي مجيد درخشاني، زهرا رهنورد به روي صحنه رفت و گفت: سخت است كه در سوگ هم دانشگاهي سابق خودم و استاد بزرگ موسيقي ايران يعني مشكاتيان صحبت كنم.
وي كه با تشويق بسيار زياد حاضران روبرو شده بود به ارتباط قوي بين مجسمهسازان و موسيقيدانان اشاره كرد و افزود: مجسمههايي كه ما ميساختيم با ملوديهاي موسيقيدانان هماهنگي زيادي داشت.
رهنورد مرگهاي زودرس هنرمندان را بيارتباط با وضعيت كنوني جامعه ندانست و بيان كرد: روح لطيف هنرمندان اين همه معضلات اجتماعي را برنميتابد. آنها مريض ميشوند و بال و پرهاي شكسته خود را از عالم دنيا رها ميكنند.
وي ادامه داد: اين سرنوشت مشكاتيان و ديگراني بود كه در اين ايام زودتر از حد انتظار بال ميگشايند و پرواز ميكنند.
لينك خبر:
